Gaan na inhoud

aangevuur

Vanuit Wiktionary, die vrye woordeboek.
Voltooide deelwoord
Werkwoordaanvuur
Werkwoordelikaangevuur  
Naamwoordelikaangevuur, aangevuurde
aan•ge•vuur
Werkwoordelike verlede deelwoord
  1. vorm die verlede tyd van aanvuur
  2. vorm die lydende vorm van aanvuur
  1. Ek hoop my sukses het vir jou vreugde gebring, en jy kan gerus wees met die wete dat al daardie geduld werklik my akademiese loopbaan aangevuur het.[1]
  2. Die affiniteit vir diere en voëls is grootliks aangevuur deur totemisme wat neerkom op die kulturele betekenis, asook die verering van sekere diere en voëls deur verskeie Sothostamme.[2]
Naamwoordelike verlede deelwoord
  1. Predikatief of bywoordelik: wat aangevuur is
  1. Saam was die gedugte span altyd gemaklik, uitnemend en dinamies dwingend soos aangevuur deur die Heilige Gees.[3]

    Vertalings

  Vertalings:   
Engels: cheered(en);
Nederlands: aangevuurd(nl)