Om ’n maan weer te laat ontplof nadat hy gekondenseer het sal op die minste net soveel energie verg as die potensiële energie van die stukke voor hulle bymekaargekom het,[1]
Die resultate van ure se harde werk in die laboratorium, koue nagte agter ’n teleskoop, of lang middernagsessies voor die rekenaar moes in kwartierlange voorleggings gekondenseer word tot die sintese van metaal-organiese netwerke, of metaalkarbeenkomplekse, die bepaling van die ritmes van pulsare, of die verfyning van oogvolgtegnologie.[2]
