kenne
| Tydvorm | Persoon | Woordvorm |
|---|---|---|
| Teenwoordige Tyd | ek | ken |
| Verlede Tyd | ek | het geken |
| Onbepaalde wys | te kenne | |
- ken•ne
- onbepaalde wys: van ken
- Die DA in die Wes-Kaap het sy kommer te kenne gegee oor die voortgesette toename van stroop in dié provinsie.[1]
- «te kenne gee»
- bekendmaak
- «Bly te kenne»
- afskeidsgroet
| Enkelvoud | Meervoud |
|---|---|
| ken | kenne |
