Gaan na inhoud

onbedaard

Vanuit Wiktionary, die vrye woordeboek.
Voltooide deelwoord
Werkwoordbedaar
Werkwoordelikbedaar  
Naamwoordelikbedaard, bedaarde  
Negatiefonbedaard, onbedaarde
on•be•daard
Negatiewe naamwoordelike verlede deelwoord
  1. Predikatief of bywoordelik: wat nie bedaar het nie.
  1. 'n [M]a van Suid-Afrika wat drie van haar kinders in Engeland versmoor het, het Vrydag onbedaard in die hof gehuil [1]