Gaan na inhoud

onontwrig

Vanuit Wiktionary, die vrye woordeboek.
Voltooide deelwoord
Werkwoordontwrig
Werkwoordelikontwrig  
Naamwoordelikontwrig, ontwrigte  
Negatiefonontwrig, onontwrigte
on•ont•wrig
Negatiewe naamwoordelike verlede deelwoord
  1. Predikatief of bywoordelik: wat nie ontwrig is of word nie
  1. Toe was sy lewe nog onontwrig en doodnormaal. [1]

    Vertalings

  Vertalings:   
Engels: undisrupted(en)
Nederlands: onontwricht(nl)