onverkende
| Voltooide deelwoord | |
|---|---|
| Werkwoord | verken |
| Werkwoordelik | verken |
| Naamwoordelik | verken, verkende |
| Negatief | onverkend, onverkende |
- on•ver•ken•de
- Negatiewe naamwoordelike verlede deelwoord
- Attributiewe vorm van onverkend wat nie verken is of word nie; terwyl dit nie verken word of is nie.
- Haar lippe was so sag soos die onverkende smaak van 'n bottel wyn.[1]
