Gaan na inhoud

oorgee¹

Vanuit Wiktionary, die vrye woordeboek.
Tydvorm Persoon Woordvorm  
Teenwoordige Tyd  ek oorgee¹  
Verlede Tyd  ek  het oorgegee¹        
(1) Die laaste rebelle het hulself uiteindelik oorgegee.
(2) Die wag het die misdadiger aan die polisie oorgegee.
(3) Hy het roekeloos begin leef, homself oorgegee aan drank.
(4) Gee jou lewe oor aan God.
(1) Hy gee (hom) oor. > He gives himself up.//He surrenders.//He lays down his arms.
(2) Sy gee haar aan (die polisie) oor. > She delivers/gives herself up to (the police).
(3) Hy gee (hom) oor aan (die vyand). > He surrenders to (the enemy).//He capitulates to (the enemy).//He abandons himself to (the enemy).