Gaan na inhoud

verblufte

Vanuit Wiktionary, die vrye woordeboek.
Voltooide deelwoord
Werkwoordverbluf
Werkwoordelikverbluf  
Naamwoordelikverbluf, verblufte
ver•bluf•te
Naamwoordelike verlede deelwoord
  1. Attributiewe vorm van verbluf: wat verbluf is of word
  1. Siesie Tos het daarna mooitjies ewe koelkomkommer die verblufte twee net daar gelos met die nagpot[1]