kiem

Afrikaans (af)

Enkelvoud	Meervoud
kiem	kieme

Selfstandige naamwoord

    Betekenisse

1. (biologie) Dié deel van 'n vrug waaruit 'n nuwe plant of dier kan groei.
2. (medies) Die mikroskopiese veroorsaker van 'n siekte.
3. (figuurlik) Wat ook al waaruit iets kan groei of ontstaan.

    Voorbeeldsinne

1. Die kiem bestaan by diere gewoonlik uit drie kiemlae.
2. V. cholerae veroorsaak egter epidemiese cholera. Die kiem produseer 'n gifstof, 'n enterotoksien.
3. So is die kiem gesaai van die eeuelange stryd tussen Engelse kerkleiers en die Engelse monargie.

    Afgeleide woorde

kiemlaag, kiemstremmiddel

    Uitdrukkings

«In die kiem smoor.»

Iets onderdruk voordat die kans het om te groei.

    Vertalings

Vertalings:
Engels: germ(en) Nederlands: kiem(nl) Russies: зародыш(ru) m

Tydvorm	Persoon	Woordvorm
Teenwoordige Tyd	ek	kiem
Verlede Tyd	ek	het gekiem

Werkwoord

    Betekenisse

(plantkunde) Begin om te groei vanuit 'n kiem of saadjie

    Voorbeeldsinne

Enkele plante kiem pas na 'n brand.

    Vertalings

Vertalings:
Engels: germinate(en) Nederlands: ontkiemen(nl)