hand

Sedert die 8ste eeu as ande- en sedert die 10de as hendi (meervoud: hande) in Oudnederlands bekend. Dit kom van Proto-Germaans *handu-, 'n u-stam wat later 'n i-stam geword het. Daar is geen verwante woorde in ander takke van Proto-Indo-Europees bekend nie en dit is waarskynlik 'n substraatwoord.^[1]

Enkelvoud	Meervoud
hand	hande
Verkleiningsvorm
Enkelvoud	Meervoud
handjie	handjies

Uitspraak

IPA: [ɦɑnt], meervoud: [ˈɦɑn(d)ə]

Met Arabiese letters

هَنْدْ , meervoud: هَنْدِی

Spelling tot 1909

hant, meervoud:, hanne, hande

Selfstandige naamwoord

Betekenisse

Liggaamsdeel van 'n mens met vyf vingers, gebruik om mee te vat en werk.

Voorbeeldsinne

Die pianis bespeel sy instrument met sy vaardige hande.

Vertalings

Vertalings: hand
Duits: Hand^(de) Engels: hand^(en) Esperanto: mano^(eo) Faroëes: hond^(fo) Frans: main^(fr) v Fries (Westerlauwers-): hân^(fy) g Goties: 𐌷𐌰𐌽𐌳𐌿𐍃^(got) (handus) Interlingue: manu^(ie) Jiddisj: האַנט (hant) (yi) Kasjoebies: rãka^(csb) Klingon: ghop Latyn: manus^(la)		Luxemburgs: Hand^(lb) Nederlands: hand^(nl) Sweeds: hand^(sv) Turks: el^(tr) Turks (Osmaans): ال^(osm) (el) Venda: tshanḓa Volapük: nam^(vo) Xhosa: isandla Zoeloe: isandla^(zu)